سقوط آزاد

در میانه جوانی با لباسی اسپرت تکیه داده باشیم به صندلی های قدیمی ویلایی زیبا درکلاردشت سرمست باشیم و داغ.آسمان اما آسمان امروز باشد همین آسمان ابری و پررخوت پاییز. آسمان اما بارنش نگیرد که بساط عیشمان به هم نخورد بوی گرم دارچین بدهد. دستهایمان بوی سیب بدهد هوای ویلا آمیزه سیب و دارچین باشد. نسیم سبکی هم بوزد . "جمع باشیم" جمع باشیم یعنی من و تو درست در دست هم . نشسته باشیم با هم سبک و آسوده خاطر . پای سیب تازه بخوریم با چایی یا نسکافه یا قهوه یا هر چیزی که طالبش ایم. بخندیم از همان خنده های مستانه از آن خنده هایی که حواسمان نباشد که گوشه ی چشمهامان چین نشسته و خنده چین چشمهایمان را پر رنگ می کند . کسی هم مدام در ذهنم در خاطرات کمرنگم "آن شب پاییزی" را بخواند من محو باشم فوولوو باشم. نگاه ات کنم دلم بلرزد از خنده ها از خوشی از بوی دارچین از شرجی دلپذیر هوای پاییز. شانه هایمان بلرزد از این همه شادی غریق بودن باشیم. مفتون سرمست ... آخ آخ آخ " آن شب پاییز" من و تو چه کارها که نخواهیم کرد سقوط آزاد...

کاش عمر پاییز اینقدر کوتاه نبود. چشم به هم زده ام و از نیمه هم گذشت . به انتهای آبان که برسد بوی رفتنش تمام جانم را پر می کند. من سال های عمرم را با پاییزهای از سر گذرانده می شمارم . پاییز برای من چیزی بیش از یه فصل رمانتیک است. اندوه است که آرام و دلپذیر می خزد در روحم و سرمای گس دلچسبی را میان بود و نبودهام جای می هد. من این روزهای پاییز را " تماشا " می کنم. آفتاب کم جان و دلپذیر ظهرایش را. باد و باران توامانش را. خاکستری غروبهایش را. برگریزان طلایی اش را. پاییز که می شود انگار خدا یاد من می کند..... پاییز این روزهای من دختری 19 20 ساله است با چهره ای زیبا پالتویی نه کوتاه نه بلند و لبخندهای زیبا و دست هایی گرم و بوی ملایمی که تا ساعت هاا در خاطرم می ماند من بودن پاییزم را تماشا می کنم روزی که نباشم دلم برای دوستانم . باران های فرودین و نوشتن و سینما. چای دارچین صدای شجریان چهارراه ولیعصر. کتاب فروشی بهمن تنگ می شود. اما پاییز امسال و نبود گاه گاه تو حسرت می شود به دلم. روزی که نباشم به پاییز های سقوط آزاد...

خیال عشق بازیت که به سرم زندمهربان می شومآن تن زیبا ... آن صدای دلنشینو دست های منمی گذارمرنگ های شاد جوانی اتدر روزنه های پوستم نفوذ کندبا انگشت هایمطرحی خواهم زددر دفتر نقاشیبر تن سرد تورنگ های تومداد رنگی های گمشده من اندسبزقرمزآبیبر دست هایتبرقلبتبر انحنای زیبای تن اتدرختی خواهم کشیدو میوه هایش رامی بوسمبر سینه اتخورشید خواهم کشیدخورشید داغ صلات ظهر مردادتا برف های تن اتمحو شوندبر چشمهایت اماآسمان خواهم کشیدآسمان کویر.... نه ابرهای پاییزاما.... خانه رانه بر تن توکه بر تن خود خواهم کشیدتن من غربت استاما تن توخانه استوطن اس سقوط آزاد...